نه تو مي ماني

نه اندوه
     و نه هيچ يک از مردم اين آبادي

به حباب نگران لب يک رود قسم
      و به کوتاهي آن لحظه ي شادي که گذشت

غصه هم خواهد رفت

آن چنان که فقط خاطره اي خواهد ماند

لحظه ها عريانند

به تن لحظه ي خود جامه ي اندوه مپوشان هرگز

                         تو به آينه

                         نه

آينه به تو خيره شده است

تو اگر خنده کني او به تو خواهد خنديد

و اگر بغض کني
    آه، از آينه ي دنيا که چه ها خواهد کرد

گنجه ي ديروزت پُر شد از حسرت و اندوه و چه حيف

بسته هاي فردا همه اي کاش، اي کاش

ظرف اين لحظه و ليکن خالي ست

ساحت سينه پذيراي چه کس خواهد بود

غم که از راه رسيد در اين سينه بر او باز مکن
  

     تا خدا يک رگ گردن باقي است

تا خدا مانده،

به غم وعده ي اين خانه مَده...

حسرت دیده بی تاب تو بیمارم کرد/ آن نگاه نگرانت دل تبدار مرا خوابم کرد

بی جهت نیست که مست رخ زیبای تو ام/لب گلگون تو در دشت خزان آبم کرد

مستی ام جام نگاهی ز افق های تو بود/آه ،آن صورت مهتاب تو در خوابم کرد

شهر را از تب بیماری من جایی نیست /راه گم کرده به دنبال تو آواره و ویرانم گرد

اشکم از دیده به گرمای نفسهای تو بود /جام اندوه تو مر همره و همرام کرد

***

دعا می کنم که هیچگاه چشمهای زیبای تو را

در انحصار قطره های اشک نبینم

و تو برایم دعا کن ابر چشم هایم همیشه برای تو ببارد

دعا می کنم که لبانت را فقط در غنچه های لبخند ببینم

و تو برایم دعا کن که هر گز بی تو نخندم

دعا می کنم دستانت که وسعت آسمان و پاکی دریا و بوی بهار را دارد

همیشه از حرارت عشق گرم باشد

و تو برایم دعا کن دستهایم را هیچگاه در دستی بجز دست تو گره ندهم

من برایت دعا می کنم که گل های وجود نازنینت هیچگاه پژمرده نشوند

برای شاپرک های باغچه ی خانه ات دعا می کنم

که بال هایشان هرگز محتاج مرهم نباشند

من برای خورشید آسمان زندگیت دعا می کنم که هیچگاه غروب نکند

و بدان در آسمان زندگیم تو تنها خورشیدی

پس برایم دعا کن ، دعا کن که خورشید آسمان زندگیم هیچگاه غروب نکند

من هر روز و هر لحظه نگرانت می شوم که چه می کنی !؟
پنجره ی اتاقم را باز می کنم و فریاد می زنم
تنهاییت برای من ...
غصه هایت برای من  ...
همه بغضها و اشكهایت برای من ...
بخند برایم بخند
آنقدر بلند
تا من هم بشنوم صدای خنده هایت را ...
صدای همیشه خوب بودنت را
دلم برایت تنگ شده
 دوستت دارم ...

زیارت تو یاحسین آرزوی دل همه             

     خداکند نصیب من کرب بلا و علقمه...

           کاش انتظار بسر میرسید و دلتنگی به پایان.

                        اما در کتابهای کودکی خواندیم:

                                            کلاغه به خونش نرسید...

معشوق من

تو مثل راز پاییزی و من رنگ زمستانم

         چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم

                 تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبایی

                         و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم

تو دریایی ترینی آبی و آرام و بی پایان

                    و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم 

                          تو مثل آسمانی مهربان و آبی و شفاف

                و من در آرزوی قطره های پاک بارانم

نمی دانم چه باید کرد با این روح آشفته

به فریادم برس ای عشق من امشب پریشانم

                        تو دنیای منی بی انتها و ساکت و سرشار

و من تنها در این دنیای دور از غصه مهمانم

               تو مثل مرز احساسی قشنگ و دور و نامعلوم

                   و من در حسرت دیدار چشمت رو به پایانم

                         تو مثل مرهمی بر بال بی جان کبوتر

          و من هم یک کبوتر تشنه باران درمانم

بمان امشب کنار لحظه های بی قرار من

ببین با تو چه رویایی ست رنگ شوق چشمانم

                           شبی یک شاخه نیلوفر به دست آبیت دادم

                   هنوز از عطر دستانت پر از شوق است دستانم

      تو فکر خواب گلهایی که یک شب باد ویران کرد

                             و من خواب ترا می بینم و لبخند پنهانم

  تو مثل لحظه ای هستی که باران تازه می گیرد

                و من مرغی که از عشقت فقط بی تاب و حیرانم

                                 تو می آیی و من گل می دهم در سایه چشمت

                                   و بعد از تو منم با غصه های قلب سوزانم

                        تو مثل چشمه اشکی که از یک ابر می بارد

                  و من تنها ترین نیلوفر رو به گلستانم

                       شبست و نغمه مهتاب و مرغان سفر کرده

و شاید یک مه کمرنگ از شعری که می خوانم

 تمام آرزوهایم زمانی سبز میگردد

                             که تو یک شب بگویی دوستم داری تو می دانم

                                    غروب آخر شعرم پر از آرامش دریاست

و من امشب قسم خوردم تر ا هرگز نرنجانم

                        به جان هر چه عاشق توی این دنیای پر غوغاست

                                  قدم بگذار روی کوچه های قلب ویرانم

                     بدون تو شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد

                                                     دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

باز کن پنجره را و به مهتاب بگو

          صحنه ی ذهن کبوتر آبی ست

               خواب گل مهتابی ست

                      ای نهایت در تو

                           ابدیت در تو

                                        ای همیشه با من

                                تا همیشه بودن

                     باز کن چشمت را

            تا که گل باز شود

            تا که از پنجره ی چشمانت

عشق آغاز شود

دلم اینجا تنگ است

                    فصل ها بی معنی ست

                                             آسمان بی رنگ است

                                       سرد سرد است اینجا

                                باز کن چشمت را

                            گرم کن جانم را

                    ای همیشه آبی

                           ای همیشه دریا

                                     ای تمام خورشید

                                             ای همیشه گرما

آشتی میکردند.زمان شطرنج بازی ماهر است و زندگی مهره ای بیگناه که به ناچار حرکت داده

میشود.زمان میگذرد.عمر شیرین شقایق به ناچار به سر می آید و کجاست سهراب تا ببیند که عمر

زندگی پایبند عمر شقایق نیست.عشق تنهاست و غریبانه در گوچه های زندگی پرسه میزند تا بلکه

دلی درش را در خانه اش را بر رویش بگشاید.انسان غریب است.غریبتر از عشق.انسان عاشق

است.عاشق شقایق.عاشق زندگی و عاشق زمان و من انسانی صادق.بنده ای عاشق.مخلوق خالقی

مهربان.خالقی عاشق.من و خالقم عاشق و معشوق همیم.خالق من عاشق ترین است و من عاشق

همه ی خوبیها.من میدانم که خون شقایق هنوز در رگهای زندگی جاریست.پس کجاست سهراب تا

بگوید:تا شقایق هست زندگی باید کرد...؟؟؟

                در حسرت دیدار تو آواره ترینم

         هرچند که تا منزل تو فاصله ای نیست...

گل سرخي برايت روشن مي كنم شايد مرا ببيني من در همسايگي علفهای گمنام خانه دارم و آرزويم اين 

 است كه هر روز بتوانم شعري برايت بگويم و كتابي در وصف نفسهاي تو بنويسم من كنار رودهاي قشنگي

زندگي مي كنم كه دوست دارند يك روز دريا را در آغوش بگيرند من آينه اي بر ديوار اتاقم دارم كه هر روز

صبح همه ي خدايان موهايشان را در آن شانه ميزنند من با واژه ها صبحانه مي خورم و در سطرهاي سپيد

يك دفتر خودم را مي شويم گاهي واژه اي تازه مي آفرينم  تا بتوانم با تو حرف بزنم وقتي تو هستي مي توان

خورشيد را از ميان آسمان چيد و در دستمال كهنه اي پيچيد و كنار گذاشت مي توان ماه را خاموش كرد مي

توان ستاره هاي غريب را فراموش كرد مي توان يك كبوتر بود يا پروانه اي بر شانه ي هابيل مي توان يك

گل سرخ شعله ور بود يا كلمه اي تبدار بر لبان يك عاشق...

به بهانه ی قشنگی که همیشه زنده باشم

به هوای دیدن تو من یه شعر تازه باشم

همه شب به خاطر تو لب پنجره نشستم

که تورا ببینم اما ز فراق تو شکستم

عشق و جون من تو بودی گل همیشه بهارم

دلم از تو جون گرفته به خدا در انتظارم...

من امشب تا سحر خوابم نخواهد برد

همه اندیشه ام اندیشه ی فرداست

وجودم از تمنای تو سرشار است

زمان در بستر شب خواب و بیدار است

هوا آرام شب خاموش

راه آسمانها باز

خیالم چون کبوترهای وحشی میکند پرواز

رود آنجا که می بافند کولیهای جادو گیسوی شب را

همانجاها که پشت پرده ی شب

دختر خورشید فردا را می آرایند

همین فردای افسون ریز رویایی

همین فردا که راه خواب من بسته است

همین فردا که مارا روز دیدار است

همین فردا که ما را روز آغوش و نوازشهاست

من آنجا چشم در راه تو ام ناگاه...

تورا از دور میبینم که می آیی

تورا از دور میبینم که میخندی

تورا از دور میبینم که میخندی و می آیی

نگاهم باز حیران تو خواهد ماند

برایت شعر میخوانم

برایم شعر میخوانی

سرشک اشتیاقم شبنم گلبرگ رخسار تو خواهد شد

تبسم ها ی شیرین تورا با بوسه خواهم چید

و گر بختم کند یاری در آغوش تو...

                                                           ای افسوس...

از قصه ی چشمانت برایش میگویم

اما...

وقتی یادت درون سینه ام آتش میگیرد

چه کنم؟؟؟؟

هرچه از خاطراتت درون سینه ام میگذرد

                                     بیشتر گر میگیرد...

مطمئن باش که هنوزم با لطیف ترین احساسات

                           دوستت دارم

      مرا به نام صدا کن                 که از تو نام بگیرم

      که آخرین نفسم را              من از تو وام بگیرم

      مرا به حادثه نسپار             در این مدار شباشب

        که ماندگارترینم                   در این دمادم عقرب

       مرا به نام صدا کن                که در صدای تو باشم

    بیا به رسم نوازش               که در هوای تو باشم

      مرا به نام صدا کن               همیشه همدم و همدست

      که بی دروغ ترینم               در این قبیله ی بی مست

غروب شد

آفتابگردان به دنبال خورشید میگشت

ناگهان ستاره ای چشمک زد

آفتابگردان سرش را پایین انداخت

گلها هرگز خیانت نمیکنند...

                  عشق یعنی لحظه ی تنها شدن

                                                عشق یعنی واله و شیدا شدن

                  عشق یعنی چشم بر در دوختن

                                               عشق  یعنی در فراقش سوختن

                   عشق یعنی زندگی یعنی بهار

                                                        عشق یعنی انتظار و اتنظار

                                           آواره شدن حکایت سختی نیست

                                 از پاکی اشکهای خود فهمیدم

                                                        لبخند همیشه راز خوشبختی نیست...

حالا از این به بعد یا تعطیلش میکنم یا از خودم براتون مینویسم.از احوالاتم.من به همتون اعتماد دارم.میخوام با شماها دردل کنم.شماهارو محرم خودم بدونم.میخوام تو تنهاییام شریکم باشین.هم راهنماییم کنید منم کاری از دستم بر اومد واستون میکنم.

یه چیزی میخوام بگم خوب  گوش کنید.تنها کسی که واقعا شمارو دوست داره حتی از خودتون بیشتر خداست.به یادش باشید که همیشه به یادتونه.دوستش داشته باشید که تنها عاشقتونه...

حالا دارم میرم دانشگاه.تنهام نذارینا.هروقت اومدین واسم یادگاری بذارین.قدمتون روی چشمای بی جون زهرا...

تورا دوست میدارم

تورا به جای همه ی روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم

برای عطر گستره ی بیکران و برای عطر نان گرم

برای برفی که آب میشود

برای نخستین گل

تورا برای دوست داشتن دوست میدارم

جز تو چه کسی میتواند مرا منعکس کند؟

من خود خویشتن را بس اندک میبینم

بی تو جز گستره ای بیکران نمیبینم

میان گذشته و امروز

از جدار آینه ی خویش گذشتن نتوانستم

باید زندگی را لغت به لغت فرا گیرم

راست از آنگونه که لغت به لغت از یادش میبرند

تورا دوست میدارم

برای فرزانگیت که از آن من نیست

تو را برای سلامت

به رغم همه آنچیزهایی که بجز وهمی نیست دوست میدارم

برای این قلب جاودانه که بازش نمی دارم

تو می اندیشی که شکی

حال آنکه جز دلیلی نیستی

تو همان آفتاب بزرگی که از سر من بالا می رود

بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم

تورا دوست میدارم

تورا به جای تمام کسانی که دوست نمی داشتم دوست میدارم...

برای محبوبم می نویسم تا باور کند نهایت دوست داشتنم را: 

امشب در زیر انبار  سیم گون ماه

 دنیا با تمام زیبائیهایش در دستهای من است

 تو کلماتی عاشقانه نثارم کردی

 کلماتی که هرگز فراموش نمی کنم

 با دسته ای از گل سرخ که برایم آوردی

 تو قصه ی عشق گفتی

 با لبخندی شیرین

 ماه می درخشد و تو در کنار منی

 من .تو و عشق را به دست آورده ام

 امشب دنیا با تمام زیبائیهایش

           در دستهای من قرار دارد...

اگه روزی خواستی از اینجا بری به من بگو. قول نمیدم بتونم از رفتن منصرفت کنم اما میتونم باهات بیام.

اگه روزی نخواستی صدای کسی رو بشنوی به من بگو.قول میدم سکوت کنم.

اما اگه روزی صدام کردی و پاسخی نشنیدی زود بیا و منو ببین.شاید اینبار این من باشم که به تسلای تو

نیاز دارم...

خيلي سخته چيزي رو که تا ديشب بود ياد گاري
 صبح بلند شي و ببيني که ديگه دوسش نداري

خيلي سخته که نباشه هيچ جايي براي آشتي
 بي وفا شه اون کسي که جونتو واسش گذاشتي

خيلي سخته تو زمستون غم بشينه روي برفا
 مي سوزونه گاهي قلب و زهر تلخ بعضي حرفا

خيلي سخته اون کسي که اومد و کردت ديوونه
 هوساش وقتي تموم شد بگه پيشت نمي مونه

خيلي سخته اگر عمر جادوي شعرت تموم شه
 نکنه چيزي که ريختي پاي عشق اون حروم شه

خيلي سخته اون کسي که گفت واسه چشات مي ميره
 بره و ديگه سراغي از تو و نگات نگيره

خيلي سخته تا يه روزي حرفهاي اون باورت شه
 نکنه يه روز ندامت راه تلخ آخرت شه

خيلي سخته که عزيزي يه شب عازم سفر شه
 تازه فرداي همون روز دوست عاشقش خبرشه

خيلي سخته بي بهونه ميوه هاي کال وچيدن
 بخدا کم غصه اي نيست چن روزي تو رونديدن

خيلي سخته که دلي رو با نگات دزديده باشي
 وسط راه اما از عشق يه کمي ترسيده باشي

خيلي سخته که بدونه واسه چيزي نگراني
 از خودت مي پرسي يعني مي شه اون بره زماني

خيلي سخته توي پاييز با غريبي آشناشي
 اما وقتي که بهار شد يه جوري ازش جداشي

خيلي سخته يه غريبه به دلت يه وقت بشينه
 بعد به اون بگي که چشمات نمي خواد اون وببينه

خيلي سخته که ببينيش توي يک فصل طلايي
 کاش مجازات بدي داشت توي قانون بي وفايي

خيلي سخته که ببيني کسي عاشقيش دروغه
 چقدر از گريه اون شب چشم تو سرش شلوغه

خيلي سخته و قشنگه آشنايي زيربارون
 اگه چتر نداشته باشن توي دستا هردوتاشون

خيلي سخته تا هميشه پاي وعده هانشستن
 چقدر قشنگه اما واسه کسي شکستن

خيلي سخته واسه اون بشکنه يک روزغرورت
 اون نخواد ولي بمونه هميشه سنگ صبورت

خيلي سخته بودن تو واسه اون بشه عادت
 ديگه بوسيدن دستات واسه اون نشه عبادت

خيلي سخته چشماي تو واسه اون کسي خيسه
 که پيام داده يه عمره واسه تو نمي نويسه

خيلي سخته که دل تو نکنه قصد تلافي
 تا که بين دو پرستو نباشه هيچ اختلافي

خيلي سخته اونکه ديروز تو واسش يه رويابودي
 از يادش رفته که واسش تو تموم دنيا بودي

خيلي سخته بري يکشب واسه چيدن ستاره
 ولي تا رسيدي اونجا ببيني روز شد دوباره

خيلي سخته که من و نو هميشه با هم بمونيم
 اونقد عاشق که ندونن ديوونه کدوممونيم

می خواهم پر نده ی نگاهت را از پشت پنجره بنگرم که بر اطرافش پیچک های  ابدیت فرو پیچیده است .می خواهم  ترا در سپیده دمی شبنم گیر در خم سجاده ای ملاقات کنم و گل های زندگانیم را در عطر میخکبار گیسوا نت پرپر سازم  .می خواهم تا قطره اشکی از معراج چشمانت نزول کنم و سایه وار در حاشیه ی  چشمانت ناپدید شوم .مرا با کرشمه ای دیگر بیافرین .مرا بار دیگر از گوشه ی چشمانت آغاز کن. بگذار جنون بینهایت من در زنجیر خانه ی زلفت به اسارت افتد و آخرین بقایای زمینی ام در آسمان نگاهت خاکستر گردد.

آه ای جان شیرینم!در شنزارا ن نیا یش  کنار بوته ای از اندوه به تو می اندیشم.

ای فلک اطلسی خیال! به نگاه تو می اندیشم  که جاذبه ی جاودانی اش را از دنیای صورت ها به دیار نگاه ها می کشاند...!

مادرم!ای افسانه ای ترین پاکی ...

میدانم هیچوقت آنچه که می خواستی نبودم .شرمسارم مادرم.کاش بدانی تا لحظه ی آخر عمرم در این کره ی خاکی احدی را به اندازه ی وجود نازنین تو دوست نخواهم داشت.

عزیزتر از جانم روزت مبارک

سرت را اگر روی پایم بگذاری دستت را اگر در میان موهایم گم کنی چشم های بسته ات را اگر به من

بدوزی کلام مرا شاید بهتر دریابی.اما من با تو سخن می گویم  رساتر از همیشه و تو حرف هایم را

می شنوی  روشنتر از همیشه به یقین.!

زبان گلایه ندارم که زبان گلایه دل مکدر می خواهد و من دلم از تو روشن صاف و زلال است.اما چرا چنین شد...؟؟!!

تو دور از چشم من  کردی  تو پنهان از من با خدا چه گفتی که دست خدا تقدیر را اینگونه رقم زد..؟!

اکنون که گذشته است کتمان نکن و بگو .من تمام وجودم لاله ی گوشی است که شنیدن یک کلام ترا

لحظه می شمرد.تو چرا نگفتی که چنین تصمیمی گرفتی؟

ما که با هم غریبه نبودیم  آشناتر از ما در دنیا کسی نبود   ما که همیشه با هم بودیم.چرا اینبار

تنها؟چرااااااااااااا؟؟؟؟؟؟؟

تو نبودی که گفتی:بیا دست هایمان را به هم بدهیم و پیمان ببندیم که هیچ حادثه ای از هم جدایمان

نکند؟ چه شد آن پیمان که تا آن زمان محکم پایش ایستاده بودیم؟ فبول کن که زندگی بی تو محال است...........!!!

پرواز قطره های اشک و سقوطشان را دوست دارم.اما نمی توانم برانمشان و با اینکه بعضی اوقان سرزده

می آیند باز هم دوستشان دارم.و اینک مهمانی اشکها به خاطر توست.مهمانی جدایی.حتی یک آه تو

برای مردنم کافیست.از نزدیک که براندازت میکنم میخواهم ببوسمت اما مگر اشک ها مجالم میدهند.

اکنون که دادگاه تبعید ترا از سرزمین خوشبختی به سوی خویش فرا می خواند و کبوترها آوای سنگین

مهاجرت سر داده اند و من و تو از هم جدا می شویم.

چه خوب میشد که زندگی به مرور میگذشت و آهنگ جدایی را هرگز به صدا در نمی آورد...

اگه کسی دیوونت بود عاشقش باش

اگه عاشقت بود دوستش داشته باش

اگه دوستت داشت بهش علاقه نشون بده

اگه بهت علاقه نشون داد فقط یه لبخند بزن

اینطوری اگه یه پله ازش عقب باشی  اگه یه وقت خسته شد و یه پله عقب موند تازه میشید

مثل هم...

اولین کسی که عاشقش میشی دلت رو میشکنه و میره.

دومین کسی رو که میای دوستش داشته باشی و از تجربه ی قبلی استفاده کنی دلت رو بدتر

می شکنه و میره.

بعدش دیگه هیچی برات مهم نیست و از این به بعد میشی اون آدمی که هیچوقت نبودی.دیگه دوستت

دارم برات رنگی نداره.اگه یه آدم خوب باهات دوست بشه تو دلشو میشکنی و انتقام خودتو ازش میگیری

و اون میره با یکی دیگه....!

اینطوریه که دل همه ی آدما میشکنه...